Een magnetisch afgeschermde speaker kan vlak naast, op of onder een TV worden geplaatst zonder dat deze het TV beeld stoort.

Als de speaker geschikt is voor bi-wiring kunnen de speakers voor de hoge en lage tonen apart aangesloten worden. Zo kun je experimenteren met verschillende kabels voor de hoge en lage tonen, zodat het geluid nog beter wordt. Ook is het mogelijk om aparte versterkers aan te sluiten voor hoge en lage tonen, dit wordt bi-amping genoemd.

Dit is de frequentie waarbij het geluid in je speakers wordt opgesplitst naar de hoge-, midden- of lage tonen. Elke toonsoort gaat naar een andere speakeronderdeel.

Het frequentiebereik geeft de tonen weer die de luidspreker kan weergeven.

De impedantie geeft de 'weerstand' van de luidspreker weer. De meeste luidsprekers hebben een impedantie van 8 ohm, net als de meeste versterkers. Een te lage impedantie op de versterker kan schade veroorzaken. Dit kan gebeuren als je extra speakers op de versterker aansluit. Controleer daarom vooral bij het aansluiten van extra speakers of de versterker de impedantie aankan.

Gevoeligheid wordt ook wel het rendement van de speaker genoemd. Bij een hogere gevoeligheid van de speakers kun je een minder zware versterker gebruiken. Het rendement is geen indicatie voor de kwaliteit van de luidspreker.

De meeste populaire speakers zijn voorzien van een baspoort. Door middel van de baspoort wordt de energie aan de 'achterkant' van de speaker nuttig gebruikt. Bij een gesloten box (zonder basreflex poort) gaat deze energie verloren. De poort zorgt voor een krachtigere weergave van de lage tonen.

Een versterker heeft een bepaald vermogen, een luidspreker heeft geen vermogen maar wel een bepaalde belastbaarheid. Deze waarden worden in Watts opgegeven. De luidsprekerfabrikant geeft vaak een aanbeveling voor het versterkervermogen. Een versterker met te weinig vermogen kan de boxen beschadigen. Daarom kun je beter een te zware dan een te lichte versterker aansluiten.

Het opvallendste verschil tussen een tweeter, midrange en woofer speaker is de diameter. De woofer is de grootste en is onder andere door zijn grote diameter erg geschikt om de lage tonen weer te geven. Voor de iets minder lage tonen is een grote woofer meestal weer wat ongunstiger. Voor de hogere tonen zijn er de speakers met de kleinste diameter, oftewel tweeter diameter. De tonen tussen de lage en hoge tonen in worden weergegeven door de midrange speakers met een middelgrote diameter. De keuze voor de diameter is vaak een compromis tussen de beschikbare inbouwruimte in de speakerkast, en de afstemming van de verschillende speakers op elkaar.

Een luidspreker moet veel verschillende tonen kunnen weergeven, van de zeer lage tot hoge tonen. Omdat men vrijwel niet in staat is om uit één luidspreker alle tonen te halen, worden vaak meerdere luidsprekers in een kast gebruikt. Het elektronische signaal wordt dan gesplitst in hoge en lage tonen, en vervolgens naar speakers gestuurd die speciaal geschikt zijn voor deze tonen. Zo worden de hoge tonen weergegeven door de tweeter en de lage door de woofer. Eventueel worden er speakers gebruikt voor het gebied tussen de hoge en lage tonen, dit zijn de midrange-units. Een speakerkast met meer speakers van een bepaalde soort, zal over het algemeen deze tonen iets nadrukkelijker weergeven dan een speakerkast met slechts één speaker van die soort. Een speaker met dubbele woofer units zal bijvoorbeeld wat heftigere lage tonen kunnen geven dan een met slechts één woofer unit. Dit kan echter ook van andere factoren afhangen, bijvoorbeeld de constructie van de luidsprekerkast.

Het opvallendste verschil tussen een tweeter, midrange en woofer speaker is de diameter. De woofer is de grootste en is onder andere door zijn grote diameter erg geschikt om de lage tonen weer te geven. Voor de iets minder lage tonen is een grote woofer meestal weer wat ongunstiger. Voor de hogere tonen zijn er de speakers met de kleinste diameter, oftewel tweeter diameter. De tonen tussen de lage en hoge tonen in worden weergegeven door de midrange speakers met een middelgrote diameter. De keuze voor de diameter is vaak een compromis tussen de beschikbare inbouwruimte in de speakerkast, en de afstemming van de verschillende speakers op elkaar.

Een luidspreker moet veel verschillende tonen kunnen weergeven, van de zeer lage tot hoge tonen. Omdat men vrijwel niet in staat is om uit één luidspreker alle tonen te halen, worden vaak meerdere luidsprekers in een kast gebruikt. Het elektronische signaal wordt dan gesplitst in hoge en lage tonen, en vervolgens naar speakers gestuurd die speciaal geschikt zijn voor deze tonen. Zo worden de hoge tonen weergegeven door de tweeter en de lage door de woofer. Eventueel worden er speakers gebruikt voor het gebied tussen de hoge en lage tonen, dit zijn de midrange-units. Een speakerkast met meer speakers van een bepaalde soort, zal over het algemeen deze tonen iets nadrukkelijker weergeven dan een speakerkast met slechts één speaker van die soort. Een speaker met dubbele woofer unit zal bijvoorbeeld wat heftigere lage tonen kunnen geven dan een met slechts één woofer unit. Dit kan echter ook van andere factoren afhangen, bijvoorbeeld de constructie van de luidsprekerkast.

Het opvallendste verschil tussen een tweeter, midrange en woofer speaker is de diameter. De woofer is de grootste en is onder andere door zijn grote diameter erg geschikt om de lage tonen weer te geven. Voor de iets minder lage tonen is een grote woofer meestal weer wat ongunstiger. Voor de hogere tonen zijn er de speakers met de kleinste diameter, oftewel tweeter diameter. De tonen tussen de lage en hoge tonen in worden weergegeven door de midrange speakers met een middelgrote diameter. De keuze voor de diameter is vaak een compromis tussen de beschikbare inbouwruimte in de speakerkast, en de afstemming van de verschillende speakers op elkaar.

Een luidspreker moet veel verschillende tonen kunnen weergeven, van de zeer lage tot hoge tonen. Omdat men vrijwel niet in staat is om uit één luidspreker alle tonen te halen, worden vaak meerdere luidsprekers in een kast gebruikt. Het elektronische signaal wordt dan gesplitst in hoge en lage tonen, en vervolgens naar speakers gestuurd die speciaal geschikt zijn voor deze tonen. Zo worden de hoge tonen weergegeven door de tweeter en de lage door de woofer. Eventueel worden er speakers gebruikt voor het gebied tussen de hoge en lage tonen. Een speakerkast met meer speakers van een bepaalde soort, zal over het algemeen deze tonen iets nadrukkelijker weergeven dan een speakerkast met slechts één speaker van die soort. Een speaker met dubbele woofer unit zal bijvoorbeeld wat heftigere lage tonen kunnen geven dan een met slechts één woofer unit. Dit kan echter ook van andere factoren afhangen, bijvoorbeeld de constructie van de luidsprekerkast.

Een luidspreker moet een groot gebied van frequenties (van zeer lage tot hoge tonen) kunnen weergeven. Omdat het bijna niet mogelijk is om uit één luidspreker het volledige frequentiegebied te halen, worden vaak meerdere luidsprekers in een kast gebruikt. Het elektronische signaal wordt dan gesplitst door middel van een filter. Een tweeweg luidspreker heeft één zo'n filter. Bij een kast met meer dan twee luidsprekers bepaalt de manier van filteren of het een tweeweg of drieweg luidspreker betreft. Een drieweg systeem kan veel beter zijn dan een tweeweg systeem, maar dat is zeker niet altijd het geval. Een goed tweewegsysteem is vaak goedkoper te maken. Alleen zeer goed doordachte en vervaardigde (en dus vaak niet goedkope) drie- of vierwegsystemen zijn in staat een betere muziekweergave te bieden. Basreflexsysteem De meeste populaire speakers zijn voorzien van een baspoort. Zo’n speaker noemt men een basreflexsysteem. Door middel van de baspoort wordt de energie aan de 'achterkant' van de speaker nuttig gebruikt. Bij een gesloten box (zonder basreflex poort) gaat deze energie verloren. De poort zorgt voor een hoger rendement van de speaker, waardoor de weergave van de lage tonen krachtiger wordt.